Ik heb onze hond laten inslapen. Na een jaar ziekte, die ondanks vele bloedonderzoeken, echo’s en specialistische consulten niet kon worden gediagnosticeerd, was ze op. Het leven was op. Euthanasie aan huis biedt de mogelijkheid om je huisdier thuis te laten inslapen. In haar ‘vertrouwende omgeving een waardig einde geven’, aldus de folder. De service wordt eveneens op zaterdag gegevens, dat gaf onze twee uitwonende kinderen de mogelijkheid er ook bij te zijn. Op de bank, omringd door een huilende mensenfamilie, stierf onze Tessel. We hebben haar met elkaar in de tuin begraven.
De dierenarts is 25 minuten geweest en we rekende 355 euro af. Doordat we haar in de tuin konden begraven bespaarden we de kosten voor de crematie bij een crematorium in de buurt. Haar naar destructie (laten) brengen was een goedkopere optie, maar daar kun je na zo’n waardig afscheid eigenlijk niet met goed fatsoen voor kiezen. Vanuit mijn werkkamer kijk ik nu naar het plekje onder de bomen waar de zon net de grond raakt. Het is goed zo.
Ik prijs me gelukkig dat ik in een land woon waar respect voor huisdieren groot is. Vrienden die ik vertel over het sterven van onze hond zijn begripvol en medelevend. Ik krijg lieve appjes die me sterkte wensen. Alle lof voor de dierenartsen die met ons op zoek zijn geweest naar de kwaal en altijd de tijd namen om ons mee te nemen in hun overwegingen. Ook de dierenarts die bij ons thuiskwam voor de laatste prik was uitermate zorgvuldig en gericht op het vasthouden van een mooie herinnering van onze hond die meer dan 10 jaar lief en leed met ons deelde.
In de 25 minuten dat mijn hond een waardig en respectvol afscheid kreeg, stierven er eveneens 100 koeien, 700 varkens en 28.750 vleeskuikens. Kil en koud werden zij afgemaakt. Door afstompte, laag betaalde medewerkers van het slachthuis. Vol stress en vaak pijnlijk gingen zij dood. Deze dieren stierven zonder enige compassie of waardering voor hun bijdrage aan ons bestaan. Ze krijgen geen mooi plekje onder een boom maar eindigen in het riool. Een waardig sterven is hen niet gegund.
De maatschappelijke acceptatie en de serviceverlening bij ziekte en dood van huisdieren is fantastisch. Maar ieder dier heeft een intrinsieke waarde. De functie die wij aan dieren hebben gegeven verandert niets aan hun wezen. We moeten ophouden om onszelf wijs te maken dat een varken een fundamenteel ander wezen is dan een hond. Verdriet om een hond is net zo legitiem als verdriet om een varken. Het leed en de dood van een hond is niet anders dan dat van een varken. En als ik me hardop afvraag waarom respect ophoudt bij dieren die we niet kennen, waar we niet mee samenleven, dan ontvang ik vaker hoon dan compassie van de mensen in mijn nabijheid. We hebben een schizofrene wereld gecreëerd die ons geweten sust en ons eetpatroon ongemoeid laat.