Waarom krijgt een hond wél compassie bij het sterven?
Ik heb onze hond laten inslapen. Na een jaar ziekte was ze op.
Ik geef dieren een stem in het publieke debat.
Ik breng het perspectief van dieren
actief in het maatschappelijke debat
en maak zichtbaar wat dat betekent
voor hun welzijn.
Ik heb onze hond laten inslapen. Na een jaar ziekte was ze op.
Ik was een paardenmeisje. Hele weekenden bracht ik door op de manege waar ik mijn verzorgpony met liefde overvoerde.
Ik loop over het pad achter het hotel richting ons huis. Een bushbaby maakt haar herkenbare geluid in de grote boom bij het hek. De cicades vullen de warme lucht met een mooie achtergrondruis. In de verte blaft een hond. De sterrenhemel is onvervuild en de melkweg is zichtbaar. Duizenden lichtjes schijnen me bij op…
‘Mevrouw’, roept de pakjesbezorger, enigszins ongemakkelijk, ‘zijn ze gevaarlijk?’. Als ik zie hoe mijn vijftal kippen nieuwsgierig naar het hek toe rent om te zien wie er hun terrein betreedt, dan snap ik niet hoe iemand deze beestjes gevaarlijk kan vinden. Hun snaveltjes vooruit, in een waggelend galopje, elkaar bijna verdringend om als eerste kennis…
Ik hou van allebei. De een is vertrouwd en toch nooit saai. De ander is onvoorspelbaar en spannend.
‘Het slimste wezen op aarde vernietigt de enige aarde die zij heeft.’
End of content
End of content
Wil je mij uitnodigen als spreker of een interview aanvragen? Neem contact op.
Ik reageer snel.
© 2026 Marjolein de Rooij